خیلی ساده ام
ساده لوح
بدبخت و تنها اونقدر تنها که هیچکس رو ندارم حتی بهش فکر کنم که بهش بخوام پیام بدم بیاد باهام حرف بزنه و درد و دل هامو گوش بده فقط و فقط اونقدر که سرمو بذارم روی شونه اش گریه کنم بدون اینکه حرف بزنه فقط گوش بده
گوووش بده و تهش هم حق رو بده به من
هیچکس منو دوست نداره.
من تنهام خیلی تنها خستهم خیلی خستهههه از خستگی و تنهایی پناه میبرم به تختخواب و ساعت 9 میخوام خودمو بخوابونم
چشامو میبندم و به هیچکس و هیچ چیز فکر نمیکنم تا خب ام و خاموش بشم، شاید یا چند ساعتی که خوابم و یادم. میره چیه ماجرا وقتی بیدار میشم هم یادم رفته باشه،
متنفرم از خودم
از همه آدم ها
ای کاش آدم. نبودم،
ای کاش درخت بودم، یا حتی یه حیون، یا جای دور خارج از دسترس آدم ها برای خودم زندگی میکردم و بزرگ میشدم و میمردم و راحتتتت
خسته ام نه؟ چرت و پرت میگم نه؟
باید برم دوباره جلسه های مشاوره دانشگاه،
شاید مشکل روانی دارم،
شاید مثلا بیماری تنفر از آدم ها دارم یا مثلا نمیدونم هرچی،
شاید باید دارو بخورم
شاید روانی ام و آنقدر حالم بده که باید برم تيمارستان بستزی شم.
باید شنبه حتما برم وقت مشاوره بگیرم.فکر.میکنم دارم. تموم. میشم ،
مثل شمغ و اینا نه ها مثل خودم مغزم.
آدم های ذیگه چجوریه مغزشون؟ ساکته؟ مال من یکی که خیلی حرف میزنه خفه نمیشه یه دم.
روانشناس داریم اینجا؟ کسی میدونه چه مرگمه؟
درباره این سایت